In juli 1948 werden alle bewoners van het dorp Lydda inclusief de elfjarige Audeh Rantisi (1937-2001) door Joodse soldaten uit hun huizen verdreven. Onder dreiging van geweervuur en zonder eten en drinken liepen ze enkele dagen oostwaarts tot aan een vluchtelingenkamp in Ramallah, ouderen en zwakkeren langs de weg achterlatend. Deze gruwelijke ervaring heeft hem er later toe gebracht zich volledig in te zetten voor een rechtvaardige toekomst voor het Palestijnse volk. Hij deed dat o.a. door een tehuis voor jongens op te zetten, politiek actief te worden en het Israëlisch militair gezag kritisch te benaderen. Zijn boek bevat een uitgebreid verslag van de wandaden van de Israëlische staat.Geïnspireerd door zijn christelijk geloof stelde hij: “Dit is ons land. Er zal hier geen vrede zijn tenzij de Israëliërs begrijpen dat de Palestijnen rechten hebben.... Ik vestig de aandacht van onze broeders, de Joden, op het feit dat ze zich in onze positie moeten verplaatsen. Wij willen deze staat van oorlog niet. Wij willen deze staat van haat niet voortzetten. Hoe eerder we samenkomen en proberen onze problemen op te lossen, hoe beter. De Israëliërs moeten uit hun gedachten bannen het idee dat wij, de Palestijnen, hen willen doden of verdrijven. Integendeel, wij willen dat zij zich blijven inzetten voor vrede. Wij willen dat zij ons leren kennen als mensen die het recht hebben om te leven zoals zij het recht hebben om te leven.”Hans Hagen (1944) ontmoette de familie Rantisi voor het eerst in 1970 in Ramallah. In zijn inleidend hoofdstuk verbindt hij gebeurtenissen in de bezette gebieden, zoals de aanval van Hamas op 7 oktober 2023 en de onderdrukking en apartheid op de West Bank, met de harde zionistische politiek van de afgelopen honderd jaar. Hij benadrukt drie punten: 1) we hebben meer kennis van het Joods-Palestijns confl ict nodig. 2) de confl icterende religieus gefundeerde land-claims staan de twee-statenoplossing in de weg. 3) de Nederlandse erkenning van de Palestijnse staat is urgent. Hij wijst er daarbij op, dat hoe langer Israël doorgaat op de ingeslagen weg, hoe sterker het antisemitisme wereldwijd de kop zal opsteken. En daarvoor is de staat Israël in 1948 niet opgericht.