“Het kan me niet schelen wat u vindt,” zeg ik ferm.
“Bedaart u nu toch even! U bent nog lang niet goed genoeg om naar huis te gaan.”
“En dat zal ik hier ook nooit worden,” antwoord ik.
“Bent u nu niet wat onredelijk?”
“Nee! Ik lig bijna de hele dag naar het plafond te staren. Als ik op de gang wil wandelen, word ik teruggefloten als een melaatse.
Er is hier geen enkele vorm van afleiding en wat dat revalideren precies inhoudt, is mij ook niet duidelijk. Ik word hier gillend gek.”
“Nou nou, zo erg is het toch niet. Uw dochter komt straks gezellig op bezoek. Bekijk het eens positief.”
“Dat komt dan goed uit. Maak mijn ontslagpapieren maar in orde en knip dat achterlijke bandje door. Ik ga met haar naar huis.”
“Dat kunt u niet. U bent…”
“En houdt u alsjeblieft op met mij te behandelen als een klein, onmondig kind. Ik ben heel goed in staat om vast te stellen dat ik in deze gevangenis niet beter word.”
Twee uur later onderteken ik een verklaring dat ik de revalidatieafdeling op eigen verantwoording verlaat en loop ik met mijn dochter mijn vrijheid tegemoet. De opluchting is groot.
