Indringend beeld van politiewerk in een tijd van grote sociale en criminele uitdagingen. Politiewerk ‘op z’n Utregs’ Politiewerk weerspiegelt de tijdgeest. Vanaf de jaren 1970 wordt de samenleving steeds mondiger. Hoe het Utrechtse korps een weg weet te vinden in een sterk veranderende maatschappij wordt door oud-agent Peter Gieling beschreven in Dienders onder de Dom. Dat de jaren 1970 uitdagend zijn voor het korps is een understatement. Er is een grote toename van drugsverslaafden, vechtende hooligans en terroristische aanslagen, en bijna onopvallend groeit de zware en georganiseerde criminaliteit. Het vraagt om een nieuwe oriëntatie op politiewerk. Het politiekorps van de stad Utrecht zet in de tweede helft van het decennium als één van de voorlopers binnen Politie Nederland een grote stap vooruit. De relatie met de samenleving moet snel verbeteren. Meer verbinding maken en ‘kennen en gekend worden’ zijn belangrijke thema’s. Dat klinkt de jonge leidinggevenden van de Utrechtse politie Jan Wiarda en Peter Vogelzang als muziek in de oren. In de jaren die volgen zetten zij de toon in het korps. Die wordt, ook buiten Utrecht, door velen opgepakt en echoot nog altijd door in het huidige (nationale) korps. Dit boek brengt in beeld hoe deze beweging, met vallen en opstaan, in de dagelijkse politiepraktijk handen en voeten krijgt, aan de hand van gebeurtenissen die zowel buiten als binnen de politie veel emoties losmaken. Politiewerk ‘op z’n Utregs’ Politiewerk weerspiegelt de tijdgeest. Vanaf de jaren 1970 wordt de samenleving steeds mondiger. Hoe het Utrechtse korps een weg weet te vinden in een sterk veranderende maatschappij wordt door oud-agent Peter Gieling beschreven in Dienders onder de Dom. Dat de jaren 1970 uitdagend zijn voor het korps is een understatement. Er is een grote toename van drugsverslaafden, vechtende hooligans en terroristische aanslagen, en bijna onopvallend groeit de zware en georganiseerde criminaliteit. Het vraagt om een nieuwe oriëntatie op politiewerk. Het politiekorps van de stad Utrecht zet in de tweede helft van het decennium als één van de voorlopers binnen Politie Nederland een grote stap vooruit. De relatie met de samenleving moet snel verbeteren. Meer verbinding maken en ‘kennen en gekend worden’ zijn belangrijke thema’s. Dat klinkt de jonge leidinggevenden van de Utrechtse politie Jan Wiarda en Peter Vogelzang als muziek in de oren. In de jaren die volgen zetten zij de toon in het korps. Die wordt, ook buiten Utrecht, door velen opgepakt en echoot nog altijd door in het huidige (nationale) korps. Dit boek brengt in beeld hoe deze beweging, met vallen en opstaan, in de dagelijkse politiepraktijk handen en voeten krijgt, aan de hand van gebeurtenissen die zowel buiten als binnen de politie veel emoties losmaken.