Een vriend hoort er altijd voor je te zijn. Hij leeft met je mee, staat klaar wanneer je hem nodig hebt en voelt feilloos aan wat er van hem wordt verwacht. Het is een gangbare opvatting. Werkt deze vorm van vriendschap wel? Of vraagt ze iets wat niemand kan volhouden? Wat als dit ideaal vriendschap juist onder druk zet? Wat als nabijheid verandert in verplichting en betrokkenheid in uitputting?
Misschien schiet de vriendschap niet tekort, maar ons idee ervan. Door een onhaalbaar ideaal blijven we geven, aanpassen en aanwezig zijn, zonder voldoende stil te staan bij wat we zelf nodig hebben.
In een wereld die nooit uitstaat, is vriendschap een opgave geworden. Al filosoferend en puttend uit haar eigen leven bepleit Saskia Kalb een sobere vriendschap die niet bezwijkt onder de extraverte norm van intensiteit en constante beschikbaarheid. Verschil, afstand en begrenzing zijn daarbij geen gebrek, maar een voorwaarde: ze scheppen ruimte om te blijven. Ware vriendschap bloeit in de luwte.
Saskia Kalb schrijft op het snijvlak van psychologie en filosofie over wat het betekent om mens te zijn in een veeleisende wereld. Eerder publiceerde zij De schoonheid van angst en De gelukkige neuroot. Ze woont in Frankrijk met haar man en vier honden.
