Soms is het leven geen verklaring, maar een beweging: licht dat langs muren glijdt, regen die onverwacht valt, een stad die in het duister een tweede gezicht krijgt. In Op de rand van de stilte volgen gedichten en poëtische prozateksten elkaar op als ademhalingen, kort en raak, daarna uitwaaierend in beeldrijke zinnen waarin het onuitgesprokene ruimte krijgt.
Deze teksten keren terug naar plekken waar je even mag stilstaan: een nachtelijke wandeling onder maanlicht, een grens die je voelt zonder haar te zien, een zee die nooit echt tot rust komt, een brief die ineens weer opduikt en het verleden wakker tikt. Tussen het alledaagse en het mysterieuze ontstaat een wereld waarin warmte een gebaar kan zijn, betekenis een rimpeling, en liefde een stille aanwezigheid die niets eist.
Het boek verkent de kwetsbare schoonheid van het niet-weten: hoe je kunt groeien zonder perfect te zijn, hoe je kunt blijven zonder vast te klampen, hoe woorden soms pas begrijpen wat je hart al wist. Op de rand van de stilte is een uitnodiging om te vertragen, om te kijken, te voelen, en even te bestaan in die tussenruimte waar alles zachter wordt, en daardoor echter.
