14 december 2024.
Mijn lichaam klapt dicht. Longen vol infecties, nieren uit, coma.
Artsen fluisteren kansen die praktisch nul zijn.
Machines nemen mijn leven over, ECMO, dialyse, beademing.
Een gevecht dat ik zelf niet eens meer meemaak.
Maar buiten mijn bewustzijn gebeurt iets anders.
Een team dat weigert los te laten.
Familie die elke dag naast mijn bed staat alsof hun aanwezigheid mij kan terugroepen.
En heel langzaam… doet het dat.
Wanneer ik ontwaak na twee maanden, is mijn lichaam een wrak.
Ik moet opnieuw leren slikken, praten, lopen, leven.
Elke stap voelt als een scène uit een film die niemand gelooft als je ’m verzint.
Dit is het waargebeurde verhaal van een man die eigenlijk geen enkele kans had,
maar terugkwam omdat een leger van zorgverleners en geliefden bleef vechten,
totdat ik het zelf weer kon.
En dit… is nog maar het begin.
