Een ontwapenend boek over rouw bij verlies van een broer (of zus) Hoe leef je verder als je broer van de ene op de andere dag er niet meer is? Sam verdronk in het IJ in Amsterdam na een avondje uit. In dit boek deelt Soesja, net als in haar video's online, veel over haar rouwproces: hoe heeft de dood van haar broer haar beïnvloed? Welke angsten moet ze overwinnen? Is de band met haar ouders, haar vriend en haar vrienden veranderd? Maar ook: wat moet je niet, en ook vooral wel zeggen tegen iemand die met verlies te maken heeft? Wat helpt, en hoe kom je je dagen door? Soesja is open en eerlijk, en weet haar gevoelens prachtig te omschrijven. Zij geeft woorden aan emoties waar anderen geen woorden voor kunnen vinden. Met dit boek maakt Soesja de dood en rouw bespreekbaar op een manier die zorgt voor herkenning en verbinding. Sam blijft via het boek vereeuwigd, mede dankzij de prachtige illustraties van Soesja's schoonzus Marijn Bouwman. Soesja van Grondelle volgde een creatieve opleiding tot meubelmaker. Na de plotselinge dood van haar broer begon ze haar rouwproces te delen op sociale media. Meteen bleek dat mensen het enorm fijn vonden om Soesja's video's te bekijken en met haar mee te leven. 'Het blij worden van herinneringen aan Sam is maar met een heel dun lijntje gescheiden van extreme pijn en verdriet. Vaak zeggen mensen tegen mij dat ik moet proberen te denken aan de mooie momenten die ik samen met Sam heb meegemaakt. Zodat mijn gedachten aan hem niet alleen maar vreselijk veel pijn doen. Bij mij werkt dat anders. Het zijn niet de mooie of minder mooie momenten die wel of geen pijn doen. Er is totaal geen touw aan vast te kno­ pen. Want vaak genoeg zorgen herinneringen aan de mooie momenten met Sam - ook al is het fijn dat die er zijn - voor een vreselijke pijn, juist omdat ik die momenten nooit meer met hem ga meemaken. Dan komt het besef binnen dat ik hem nooit meer ga vast­ houden. Dat ik nooit meer die heerlijke knuffels ga krijgen na een lange werkdag. Maar het kan ook zo zijn dat ik blij word, blij omdat ik Sam zesentwintig jaar lang heb mogen kennen, blij omdat ik zo lang met hem samen heb geleefd. Blij dat hij onderdeel is van wie ik nu ben. Blij dat ik Sams aanwezigheid kan voelen. Ik kan niet bepalen wanneer ik hem zo vreselijk mis dat het zo veel pijn doet dat ik het liefst zelf ook verdwijn. Of wanneer ik het wel aankan, het besef dat ik hem nooit meer ga zien.'