Tino gooide bijna zijn beker om. Hij was zenuwachtig. Zo direct ging hij voor het eerst naar zijn nieuwe school. Hij hoopte maar dat zijn draakjes lief zouden zijn. Dat ze hem niet zouden afleiden. Dat Fladder niet de klas rond zou vliegen, zodat Tino naar hém keek in plaats van naar de juf. Dat Draaikont niet steeds met zijn dikke billen tegen zijn benen zou botsen, waardoor Tino niet stil kon zitten. En dat Zooitje geen rommel zou maken van zijn kastje.
Tino was dol op zijn draakjes, maar ze waren soms ook echt wel lastig.
Een boek met aandacht voor neurodiversiteit.
Ik heb een vraag over het boek:
‘Tino en zijn draakjes - Matsuura, Anne-Magreet’.
Vul het onderstaande formulier in.
We zullen zo spoedig mogelijk antwoorden.
