Hebe wordt als baby geadopteerd door een stel dat alles lijkt te hebben: geld, schoonheid en elkaar. Maar Hebe kan bij hen niet aarden, en als ze zes wordt concluderen haar ouders dat hun poging een gezin te vormen mislukt is. Ze beramen een wanhoopsplan en brengen Hebe terug naar haar geboorteland. Wanneer zelfs dat misgaat, is Hebe genoodzaakt de rest van haar jeugd in pleeggezinnen door te brengen.
Nu ze volwassen is wil Hebe zelf geen kinderen. Toch ziet de dochter van haar vriend in haar de moeder die ze weigert te zijn. Als Hebes adoptievader na lange tijd ook nog contact met haar opneemt, komen de herinneringen aan haar valse start steeds scherper terug.
Wat drijft mensen om kinderen te krijgen, en wat drijft mensen om een kind weer af te staan? In Bloedeigen laat Margo Hoogenberk met een wonderlijke combinatie van koele ratio en warm mededogen zien dat het niet eenvoudig is om over zelfs de meest onethische keuzes een hard oordeel te vellen.
