Begin jaren negentig. Alice moet het loon dat ze verdient afstaan aan haar vader. Als ze tijdens een lange winter gaat afspreken met een mannelijke collega blijkt ook haar partnerkeus niet vrij. Een gevonden koffer in de berm lijkt haar een uitweg te bieden. Een kleine eeuw eerder verlaat Marie haar boerderij om op zoek te gaan naar haar dochter, die ze ongewild niet meer ziet. Ze legt in de vroege lente een barre voettocht af.
Lena weet midden jaren zestig uit haar dienstmeidenbestaan te ontsnappen, de zomernacht in. Ze ontvlucht jaren van geweld, al kan ze aan de nasleep ervan niet ontkomen. En als het in 2023 herfst wordt, moet Zehra naar school zonder ontbijt en zonder de zekerheid dat haar moeder ’s middags thuis op haar zal wachten. Dat haar vader in de gevangenis zit lijkt iedereen te weten, maar waarom?
Will Kranendonk laat in Aeon – de eindeloze tijd – invoelend en waarachtig de verhalen van deze vrouwen tot een geheel samenvloeien. Er blijken al dan niet onverwachte manieren te zijn om de cycli van geweld te doorbreken.
