Op een dag krijgt Nicola geen geld meer voor haar bacterieonderzoek, terwijl ze iets groots op het spoor denkt te zijn. Op diezelfde dag wordt ze volkomen onverwacht verlaten door haar geliefde. Deze twee verliezen brengen eerdere verliezen naar de oppervlakte, en brengen tevens verloren herinneringen bij haar terug. Op drift geraakt hervindt Nicola de vrijheid: ze onttrekt zich aan de blik van anderen. Ze ontmoet Louis, een man van wie ze volkomen in de ban raakt. Ze bespioneert hem en dringt buiten zijn medeweten zijn huis binnen – een relatie ontluikt. Zowel met Louis als met de Leptotrichia animalis in haar laboratorium gaat Nicola haar goddelijke gang en lapt ze regels en normen aan haar laars. In het oog blinkt uit in compositie: er wordt gekeken en gezien, er is bedrog en macht, machteloosheid en verantwoordelijkheid.
