Sinds het schooljaar 2015-2016 ben ik aan het Stedelijke Conservatorium een aandachtige leerling van Marieke De Maré. Tijdens die lessen leerde ik al snel dat een schrijverspen een heel ander ding is dan het toetsenbord van een blogger (ook al hanteer ik voor het klad vaak een vulpen). ‘Show, don’t tell’, houdt mijn lesgeefster keer op keer voor. Ik moet minder vertellen en meer tonen, suggereren wat er speelt. En dat tonen en vertellen blijkt nu net de essentie van mijn blogs te zijn. De tweede helft van 2015 was voor mijn pen een delicate evenwichtsoefening tussen vertellen en tonen…
