Gijs Wanders blikt terug op vijftig jaar als oorlogsjournalist en deelt zijn persoonlijke ervaringen en herinneringen. Vijftig jaar na zijn eerste reizen naar conflictgebieden maakt Gijs Wanders de balans op van zijn leven als oorlogsjournalist, presentator van het NOS Journaal en programmamaker. De verhalen van oud-militairen die hij de laatste jaren veelvuldig optekende en filmde, brachten hem terug naar zijn eigen, diep weggestopte emoties. Vijftig jaar na zijn eerste reizen naar conflictgebieden maakt Gijs Wanders de balans op van zijn leven als oorlogsjournalist, presentator van het NOS Journaal en programmamaker. De verhalen van oud-militairen die hij de laatste jaren veelvuldig optekende en filmde, brachten hem terug naar zijn eigen, diep weggestopte emoties. De verhalen hielden hem een spiegel voor. ‘Herinneringen drongen zich op als schimmen uit het verleden. Dat gaf ongemak, ik probeerde ze van me af te duwen. Maar nu, met het schrijven van dit boek, gaat het ook over mij. De nachten worden onrustiger. Het boek moet af.’ In openhartige verhalen en interviews schetst Gijs Wanders de breekbare ervaringen die de journalist en de veteraan met elkaar delen. Beiden hebben gezien wat oorlog met mensen doet. Hij maakt zich zorgen over de onrust in de wereld en vraagt zich af in welke handen de toekomst van zijn (klein-) kinderen veilig is. Toch blijft hij optimist: ‘In de kiem van de ondergaande zon ligt de zekerheid van een nieuw begin.’ Vijftig jaar na zijn eerste reizen naar conflictgebieden maakt Gijs Wanders de balans op van zijn leven als oorlogsjournalist, presentator van het NOS Journaal en programmamaker. De verhalen van oud-militairen die hij de laatste jaren veelvuldig optekende en filmde, brachten hem terug naar zijn eigen, diep weggestopte emoties. Vijftig jaar na zijn eerste reizen naar conflictgebieden maakt Gijs Wanders de balans op van zijn leven als oorlogsjournalist, presentator van het NOS Journaal en programmamaker. De verhalen van oud-militairen die hij de laatste jaren veelvuldig optekende en filmde, brachten hem terug naar zijn eigen, diep weggestopte emoties. De verhalen hielden hem een spiegel voor. ‘Herinneringen drongen zich op als schimmen uit het verleden. Dat gaf ongemak, ik probeerde ze van me af te duwen. Maar nu, met het schrijven van dit boek, gaat het ook over mij. De nachten worden onrustiger. Het boek moet af.’ In openhartige verhalen en interviews schetst Gijs Wanders de breekbare ervaringen die de journalist en de veteraan met elkaar delen. Beiden hebben gezien wat oorlog met mensen doet. Hij maakt zich zorgen over de onrust in de wereld en vraagt zich af in welke handen de toekomst van zijn (klein-) kinderen veilig is. Toch blijft hij optimist: ‘In de kiem van de ondergaande zon ligt de zekerheid van een nieuw begin.’