Deze filosofische novelle staat in dialoog met het denken van Simone Weil. Vanuit hedendaagse inzichten blijven haar aandachtsvelden werkzaam voor een betere samengang in onze wereld. Geen bom, geen wapen, geen tiran. Niets heeft de mens ooit voorgoed geketend.
Telkens weer vinden empathie, zorg en medemenselijkheid hun weg, uit de chaos, omhoog.
De mens is een sociaal dier, soms kwetsbaarder dan andere levensvormen op Aarde.
Juist daarom gelooft de schrijver dat, in deze onzekere tijden, chaos geen einde betekent, maar het begin van een vernieuwender orde. De hoofdpersoon in deze filosofische novelle belandt, bij toeval, in het synaptisch universum, waar zij, tijdens haar avonturen, aanknopingspunten vindt voor haar verdere leven.
