Vergeet de walvis.
Wie het boek Jona leest als een biologisch wonder of stoffig verslag, trapt in de grootste literaire valstrik van de oudheid. Dit is geen onschadelijk verhaal over een man in een vissenbuik, maar een vlijmscherpe satire op religieus fanatisme en het onvermogen om genade te gunnen aan de 'ander'. Terwijl we ons blindstaren op een zeemonster, ontwijken we de verzengende zon van de laatste verzen waarin onze morele hokjesgeest wordt gefileerd.
In deze verhandeling ontleden we de Hebreeuwse brontekst en ontmaskeren we Jona als de ultieme antiheld. Van zijn bewuste afdaling tot zijn woede om Gods barmhartigheid: elke letter verraadt een auteur die de lezer een spiegel voorhoudt. Waarom is Jona de enige profeet die liever sterft dan dat zijn vijand wordt gered? Dit boek voert je voorbij de spot van de scepticus en de kramp van de gelovige. Het dwingt je tot een keuze in de schaduw van de wonderboom. Heb jij vrede met een genade die groter is dan jouw eigen gelijk, of brandt het in jou tot de dood toe?
