Ieder mens wordt geboren zonder handleiding.
We leren presteren en overleven. Maar zelden leert iemand ons wat het werkelijk betekent om mens te zijn. Wat er overblijft wanneer de zekerheden wegvallen. Wat er groeit in de stilte na een breuk.
Remco de Jonge schrijft over wat er met een mens gebeurt wanneer hij bereid is te blijven kijken. Naar de vormen die hij heeft opgebouwd en de momenten waarop ze breken. Naar liefde die opnieuw moet leren stromen. Naar de stille stem die zegt: hier klopt iets niet, of juist: hier ben je thuis.
Als sjamaan opgeleid binnen tradities vanuit alle windrichtingen ontdekte hij dat de diepste kennis niet wordt aangeleerd, maar herinnerd. Dat rituelen geen magie zijn, maar ruimte. Dat een mens zijn zielsopdracht niet zoekt, maar herkent.
De mens als Belofte ontvouwt zich als een leven zelf, van vorm naar breuk, van breuk naar opening, van opening naar herinnering.
Dit boek stelt geen geruststelling voor. Het stelt een vraag. Niet óf er een belofte in jou aanwezig is, maar of je bereid bent haar te leven.
